نقطهء سوم در ذكر شعرايى كه مؤلف ايشان را نديده و اوصاف و اشعار ايشان را از غيرى شنيده [ است ] . [ « 101 » ] [ ولى دشت بياضى ] [ متوفى 999 يا 1002 ق / 1591 يا 1593 م ] ولى دشت‌بياضى ، از شعراى مشهور و از فضلاى پرزور خراسان است و در خوشگويى شهرهء جهان ، ابيات خوشش از صدر تا عجز ، به فصاحت مايل و حشو

--> ( 101 ) . ميرزا محمد ولى دشت‌بياضى ، متخلّص به « ولى » از شاعران سدهء دهم هجرى كه از دشت بياض قائن است و در آغاز جوانى به قزوين رفت ، سپس به خراسان بازگشت و در آنجا ماند ، تا اينكه در فتنهء ازبكان كشته شد : عالم‌آراى عباسى ، ص 180 - 181 ؛ تذكرهء روز روشن ، ص 911 - 914 ؛ آتشكدهء آذر ، ص 606 - 611 ؛ نتايج الافكار ، ص 737 - 738 ؛ هفت‌اقليم ، 2 / 328 - 331 ؛ تذكرة الشعراى محمد عبد الغنى ، ص 143 ؛ ايضاح المكنون ، 1 / 538 ؛ خلاصة الاشعار تقى كاشى ؛ مجمع الخواص صادقى كتابدار ، ص 152 - 153 ؛ مجمع الفصحاء ، 2 / 50 - 51 ؛ فهرست كتابخانهء مدرسهء عالى سپهسالار ( شهيد مطهرى ) ، 2 / 702 - 703 ؛ تاريخ ادبيات در ايران صفا ، 5 / 2 / 827 - 832 ؛ رياض الجنهء زنوزى ، روضهء پنجم ، قسم دوم ، برگ 955 - 956 ؛ تذكرهء حسينى ، ص 357 - 358 ؛ شمع انجمن ، ص 511 - 512 ؛ بهارستان در تاريخ و تراجم رجال قاينات و قهستان ، ص 246 - 251 ؛ سفينهء خوشگو ، حرف واو ؛ خير البيان ، برگ 234 ؛ صحف ابراهيم ، برگ 338 ، ( ش 91 ) ؛ الذريعه ، 9 / 4 / 1280 ، 1281 ؛ مرقوم پنجم از سلّم السموات ، ص 90 - 91 ؛ فرهنگ سخنوران ، 2 / 988 ؛ تاريخ نظم و نثر در ايران ، 1 / 458 ، 508 ، 582 ، 588 ، 656 ، 660 ، 827 ؛ نشتر عشق ، 5 / 1710 - 1714 ؛ گلزار جاويدان ، 2 / 1715 - 1716 ؛ فهرس التواريخ ، ص 217 كه تاريخ درگذشت وى را 979 هجرى ، نوشته است ؛ خلد برين ، ص 476 - 477 .